ผู้ชายโสดวัย 18-39 ปีในสหรัฐฯ เพิ่ม 47% จุดชนวนถกเถียง ‘ขาดดุลการแต่งงาน’

จำนวนผู้ชายโสดอายุ 18-39 ปีในสหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 47% เป็น 30.4 ล้านคนในปี 2025 จากปี 2000 ขณะที่ผู้ชายที่แต่งงานแล้วในวัยเดียวกันลดลง 15% เหลือ 15.4 ล้านคน ทำให้เกิดข้อถกเถียงว่าการแต่งงานที่ลดลงเป็นสาเหตุของวิกฤตเศรษฐกิจ หรือเป็นผลจากความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจ

สตีเฟน มัวร์ (Stephen Moore) คอลัมนิสต์ ระบุในคอลัมน์เมื่อวันที่ 17 ว่า การเปลี่ยนแปลงนี้เป็น ‘ขาดดุลการแต่งงาน’ และเป็นความเสี่ยงต่อเศรษฐกิจและสังคมสหรัฐฯ ตัวเลขดังกล่าวอ้างอิงข้อมูลจากสถาบันวิจัยครอบครัว (Institute for Family Studies: IFS) ที่คอลัมน์ของมัวร์นำเสนอ โดยยังไม่ได้ตรวจสอบกับข้อมูลต้นฉบับของ IFS โดยตรง

สำนักสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐฯ ระบุว่า ครัวเรือนคู่สมรสคิดเป็น 47% ของครัวเรือนทั้งหมดในสหรัฐฯ ในปี 2025 ลดลงจากประมาณ 66% ในปี 1975

ในทางกลับกัน สัดส่วนครัวเรือนที่มีสมาชิกเพียงคนเดียวเพิ่มขึ้นจาก 20% เป็น 29% ในช่วงเวลาเดียวกัน โดยในปี 2025 มีครัวเรือนประเภทนี้ 39.7 ล้านครัวเรือน

อายุมัธยฐานในการแต่งงานครั้งแรกก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน โดยอยู่ที่ 30.8 ปีสำหรับผู้ชาย และ 28.4 ปีสำหรับผู้หญิงในปี 2025 เทียบกับ 23.5 ปีและ 21.1 ปีตามลำดับในปี 1975

โครงสร้างครัวเรือนที่มีบุตรก็เปลี่ยนไป สัดส่วนครัวเรือนคู่สมรสที่มีบุตรอายุต่ำกว่า 18 ปีอาศัยอยู่ด้วยกันลดลงจาก 54% ในปี 1975 เหลือประมาณ 37% ในปี 2025

มัวร์เชื่อมโยงการเพิ่มขึ้นของผู้ชายโสดกับความเหงา การฆ่าตัวตาย การใช้สารเสพติด อาชญากรรม และผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจที่แย่ลง อย่างไรก็ตาม สถิติที่มีอยู่ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าการแต่งงานที่ลดลงเป็นสาเหตุโดยตรงของปัญหาเหล่านี้

มุมมองที่เน้นผลทางเศรษฐกิจของการแต่งงานยังขัดแย้งกับการวิเคราะห์ที่ให้ความสำคัญกับ ‘ผลจากการคัดเลือก’ สถาบันวิจัยนโยบายภายใต้กระทรวงสาธารณสุขและบริการมนุษย์สหรัฐฯ หรือ ASPE อธิบายว่า การแต่งงานอาจเพิ่มความมั่นคงทางเศรษฐกิจ แต่ผู้ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจมั่นคงก็อาจมีแนวโน้มแต่งงานมากกว่าเช่นกัน

ผลจากการคัดเลือกหมายถึงความจำเป็นต้องแยกให้ออกว่า ความมั่นคงทางเศรษฐกิจเกิดจากการแต่งงาน หรือคนที่มีความมั่นคงทางเศรษฐกิจอยู่แล้วเป็นผู้เลือกแต่งงาน สถิติชุดเดียวกันจึงอาจนำไปสู่การตีความต่างกัน ขึ้นอยู่กับการกำหนดทิศทางของเหตุและผล

งานวิจัยบางส่วนมองว่าความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจเป็นสาเหตุของการแต่งงานที่ลดลง โดยวิเคราะห์ว่าแนวโน้มทางเศรษฐกิจของผู้ชายที่แย่ลงและความเสี่ยงต่อการถูกจำคุกที่เพิ่มขึ้น มีส่วนทำให้อัตราการแต่งงานครั้งแรกปรับลดลงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตาม งานวิจัยดังกล่าวก็ระบุข้อจำกัดว่า ปัจจัยทางเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายการแต่งงานที่ลดลงทั้งหมดได้ นอกจากนี้ ยังมีคำอธิบายว่ารายได้และระดับการศึกษาของผู้หญิงที่สูงขึ้น รวมถึงความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีการเจริญพันธุ์ ทำให้ความจำเป็นทางเศรษฐกิจของการแต่งงานลดลง แต่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นสาเหตุหลัก

ประเด็นสำคัญของข้อถกเถียงอยู่ที่ทิศทางของเหตุและผล ฝ่ายที่มองว่าการแต่งงานเป็นรากฐานของครอบครัวและชุมชนเชื่อว่า การแต่งงานที่ลดลงทำให้ปัญหาเศรษฐกิจและสังคมรุนแรงขึ้น ขณะที่อีกฝ่ายมองว่า ค่าที่อยู่อาศัยที่สูง งานที่ไม่มั่นคง และรายได้ของผู้ชายที่ลดลง ทำให้การแต่งงานเกิดขึ้นได้ยาก

ประเด็นนี้ยังเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างสถานะของผู้ชายในตลาดแรงงานกับการก่อตั้งครัวเรือน เมื่อแนวโน้มทางเศรษฐกิจแย่ลง ผู้คนอาจเลื่อนหรือยกเลิกการแต่งงาน แต่ข้อมูลที่นำเสนอยังไม่เพียงพอที่จะยืนยันอิทธิพลของปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งเป็นตัวเลขได้

การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างครัวเรือนในสหรัฐฯ เป็นกรณีศึกษาที่ทำให้ผู้อ่านในไทยพิจารณาประเด็นประชากร การจ้างงาน และที่อยู่อาศัยร่วมกัน อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีหลักฐานว่าข้อมูลชุดนี้เชื่อมโยงโดยตรงกับตลาดไทยหรือตลาดสินทรัพย์ดิจิทัล

ข้อเสนอของมัวร์เรื่องการจัดตั้งคณะกรรมการสองพรรคด้านการแต่งงานและครอบครัว เป็นเพียงข้อเสนอเชิงนโยบายของคอลัมนิสต์ ยังไม่มีการยืนยันว่าเป็นนโยบายของฝ่ายบริหารหรือมีตารางดำเนินการที่ชัดเจน

สถิติชุดนี้สะท้อนว่า การแต่งงานและโครงสร้างครัวเรือนในสหรัฐฯ เปลี่ยนแปลงในระยะยาว แต่ยังต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อแยกให้ชัดว่า การแต่งงานที่ลดลงนำไปสู่ความเสียหายทางเศรษฐกิจ หรือความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจเป็นตัวผลักดันให้การแต่งงานลดลง