งานวิจัยเสนอใช้การเข้ารหัสแบบฟังก์ชัน (Functional Encryption: FE) ผูกเงื่อนไขการใช้จ่ายบิตคอยน์เข้ากับคีย์ลายเซ็น เพื่อจำกัดเส้นทางการเคลื่อนย้ายเงินโดยไม่เปลี่ยนกฎฉันทามติของเครือข่าย แนวคิดนี้เจเรมี รูบิน (Jeremy Rubin) นำเสนอในงานวิจัยปี 2024 แต่ภาระการคำนวณและความเชื่อมั่นต่อการตั้งค่าเริ่มต้นยังเป็นความท้าทาย
รูบินอธิบายแนวคิดนี้ในงานวิจัยชื่อ ‘FE’d Up Covenants’ ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2024 ส่วน Cointelegraph Research เผยแพร่บทวิเคราะห์ทางเทคนิคที่นำแนวคิดดังกล่าวกลับมาพิจารณาเมื่อวันที่ 18 ทั้งนี้ ยังไม่มีการประกาศนำฟังก์ชันใหม่มาใช้กับบิตคอยน์
covenant คือโครงสร้างที่กำหนดเงื่อนไขว่าธุรกรรมหรือเส้นทางการเคลื่อนย้ายเงินแบบใดบ้างที่อนุญาตให้ใช้บิตคอยน์ได้ การตรวจสอบลายเซ็นตามปกติจำกัดได้ยากว่าบิตคอยน์จะถูกนำไปใช้กับธุรกรรมใดในภายหลัง ข้อเสนอ covenant จึงสำรวจวิธีต่าง ๆ ในการกำหนดเงื่อนไขการใช้จ่าย
งานวิจัยของรูบินพิจารณาตั้งแต่เงื่อนไขอย่างง่ายที่ระบุธุรกรรมถัดไปไว้ล่วงหน้า ไปจนถึงเงื่อนไขการคำนวณทั่วไป วิธี FE พยายามจำกัดเงื่อนไขที่สร้างลายเซ็นได้ด้วยวิทยาการเข้ารหัส แทนการเพิ่มคำสั่งใช้จ่ายใหม่เข้าไปในกฎฉันทามติของเครือข่าย
ตามการออกแบบ ฟังก์ชันสร้างลายเซ็นจะรับคีย์ส่วนตัวที่เข้ารหัสไว้และข้อมูลธุรกรรมเป็นอินพุต จากนั้นปรับคีย์ให้สอดคล้องกับเนื้อหาธุรกรรมเพื่อสร้างลายเซ็น โดยฟังก์ชันจะสร้างลายเซ็นได้เฉพาะธุรกรรมที่ตรงตามเงื่อนไข
สำหรับธุรกรรมที่ไม่ตรงตามเงื่อนไข การออกแบบมุ่งป้องกันไม่ให้สร้างลายเซ็นที่ถูกต้องซึ่งสอดคล้องกับคีย์สาธารณะของที่อยู่ที่เก็บเงินไว้ ดังนั้นข้อจำกัดของธุรกรรมจึงบังคับใช้ในขั้นตอนสร้างลายเซ็น ไม่ใช่ด้วยการให้โหนดประมวลผลกฎใหม่
โหนดบิตคอยน์ยังตรวจสอบลายเซ็นที่สร้างขึ้นตามขั้นตอนเดิมได้ แม้หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนกฎฉันทามติได้ แต่ฝั่งผู้สร้างลายเซ็นต้องประมวลผล FE และยังต้องรับประกันความน่าเชื่อถือของขั้นตอนตั้งค่าด้วย
ขั้นตอนนี้กำหนดให้ผู้ดำเนินการตั้งค่าสร้างคีย์บิตคอยน์และคีย์ FE แจกจ่ายคีย์ที่เข้ารหัสและคีย์ฟังก์ชันสำหรับลงนาม จากนั้นทำลายคีย์ส่วนตัวและค่าลับหลักของ FE นี่คือข้อสมมติพื้นฐานของการออกแบบ
หากยังมีค่าลับเหลืออยู่ ผู้ดำเนินการตั้งค่าอาจสร้างลายเซ็นที่หลีกเลี่ยงข้อจำกัดการใช้จ่ายได้ การออกแบบจึงยังต้องอาศัยความเชื่อมั่นว่าผู้ดำเนินการได้ทำลายค่าลับอย่างถูกต้อง แม้จะไม่ต้องเปลี่ยนกฎฉันทามติก็ตาม รูบินระบุในงานวิจัยว่าความเชื่อมั่นต่อการตั้งค่าเริ่มต้นเป็นข้อเสียประการหนึ่ง
งานวิจัยยังเสนอรูปแบบทั่วไปที่ผสานโปรแกรมตรวจสอบเงื่อนไขธุรกรรมเข้ากับการพิสูจน์แบบไร้ความรู้ การพิสูจน์ใช้ยืนยันว่าธุรกรรมเป็นไปตามเงื่อนไข และมีเป้าหมายลดภาระจากการต้องรันโปรแกรมทั่วไปทั้งหมดภายใน FE
รูปแบบทั่วไปนี้ออกแบบมาเพื่อรองรับเงื่อนไขได้หลากหลายขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่ามีการพัฒนาระบบที่พร้อมใช้งานจริงบนบิตคอยน์แล้ว งานวิจัยยังระบุว่าความไม่成熟ของการเข้ารหัสแบบฟังก์ชันเป็นข้อจำกัด
ตัวอย่างที่ใช้อ้างอิงเพื่อประเมินภาระการคำนวณคือการทดลองในงานวิจัย ‘5Gen-C’ ปี 2017 การทำให้วงจรฟังก์ชันสุ่มเทียม (PRF) ซึ่งประกอบด้วย 62,227 เกตสับสน ใช้เวลา 3.7 ชั่วโมงและพื้นที่ 120GB ส่วนการประเมินใช้เวลา 67 นาทีและหน่วยความจำ 128GB
การทดลองนี้ไม่ได้ใช้วงจรลายเซ็นของบิตคอยน์ จึงไม่ควรนำค่าที่วัดได้ไปตีความเป็นเวลาในการประมวลผลธุรกรรมหรือต้นทุนของ covenant แบบ FE ตัวเลขดังกล่าวเป็นเพียงตัวอย่างประกอบภาระการคำนวณทางเข้ารหัส
อีกแนวทางหนึ่งคือ BIP-119 CTV ซึ่งเสนอคำสั่งใหม่เพื่อตรวจสอบว่าธุรกรรมจริงตรงกับรูปแบบธุรกรรมที่กำหนดไว้ล่วงหน้าหรือไม่ การนำมาใช้ต้องเปลี่ยนกฎฉันทามติผ่านซอฟต์ฟอร์ก และสถานะปัจจุบันของเอกสาร BIP-119 คือ ‘Draft’ งานวิจัยของรูบินระบุว่า FE มีประสิทธิภาพด้านจำนวนไบต์และการตรวจสอบต่ำกว่าแนวทางอย่างง่ายเช่น CTV
ก่อนหน้านี้ TokenPost ได้นำเสนอ แผนที่รวบรวมกรณีใช้งาน covenant บนบิตคอยน์มากกว่า 24 รายการ และรายงาน ร่าง BIP 443 ของข้อเสนอ OP_CCV ที่เชื่อมสถานะสัญญาเข้าด้วยกัน ส่วนการออกแบบ FE ครั้งนี้เสนอให้จัดการเงื่อนไขการใช้จ่ายตั้งแต่ขั้นตอนสร้างลายเซ็น
Comment 0